Springkussen op je uitvaart? Nicole uit Over Mijn Lijk plant een bizar afscheidsfeest

Ze is pas 34 jaar, maar door eierstokkanker weet ze dat het einde in zicht is. In plaats van alleen maar in bed te liggen, gaat ze met Tim Hofman op pad om haar eigen uitvaart te regelen.

Feesten op de begrafenis

Vergeet saaie kerken en slappe cake. Nicole wil een locatie met veel buitenruimte waar haar kinderen vrolijk kunnen rondrennen. Haar man Werner heeft zelfs een springkussen op de planning staan. Het klinkt misschien vreemd voor een begrafenis, maar Nicole ziet het als een groot feest voor haar leven. Ze vindt het belangrijk dat haar gezin daarna een frisse start kan maken. Ze voelt zich nu soms een last door alle zorg en pijn, dus ze gunt haar familie straks een leven zonder die constante zorgen.

Mama wanneer ga je dood

Wat dit verhaal echt heftig maakt, is hoe eerlijk Nicole en Werner zijn tegen hun zoontjes van zes en vier jaar. De kids weten precies wat er gaat gebeuren. Ze vragen soms zelfs aan hun moeder wanneer ze nou eigenlijk doodgaat. Nicole antwoordt dan heel eerlijk dat ze het niet weet, maar dat ze hoopt dat ze hun verjaardagen in september nog haalt. Een van de jongens riep laatst zelfs dat hij wilde dat ze al dood was. Dat klinkt hard, maar hij wil gewoon weten waar hij aan toe is. De onzekerheid is voor die kleintjes ook slopend.

De ultieme rust voor elkaar

Voor man Werner is het een loodzware tijd. Hij moet het huishouden draaiende houden, werken, voor de kinderen zorgen en zien hoe zijn vrouw steeds meer pijn lijdt. Hij zegt eerlijk dat haar overlijden ook een soort rust zal geven voor hen allebei. Tim Hofman noemt het een verlossing voor elkaar en daar zijn ze het eigenlijk wel mee eens. Werner probeerde laatst een paar dagen alleen weg te gaan voor wat rust, maar hij was na twee dagen alweer terug. Hij kon het niet aan om niet bij haar te zijn.

Geen appjes en knuffels meer

Het besef dat hij haar straks niet meer kan knuffelen of een appje kan sturen, vliegt hem soms aan. Als de kinderen straks mama roepen, komt er geen reactie meer. Dat soort kleine dingen maken het straks pas echt moeilijk. Voor nu proberen ze vooral te genieten van de momenten dat het nog wel kan, zoals een middagje kijken naar locaties terwijl de zon schijnt en de kinderen spelen.

De les voor ons: Knuffel je ouders of je huisgenoten nog maar een keer extra, want het kan zomaar ineens de laatste keer zijn.